Bij haaruitval kan een bloedonderzoek helpen om een lichamelijke oorzaak op te sporen. Vooral bij diffuse haaruitval (haar dat over het hele hoofd dunner wordt) adviseert het NHG om in ieder geval het hemoglobinegehalte (Hb) en het schildklierhormoon TSH te laten meten. Die twee waarden geven al veel inzicht in veelvoorkomende oorzaken.
Wat meet een bloedonderzoek bij haaruitval?
Het bloedonderzoek richt zich op waarden die het haargroeiproces direct kunnen beïnvloeden. De meest standaard waarden die een huisarts aanvraagt zijn:
- Hb (hemoglobine): een maat voor bloedarmoede. Bij een tekort aan rode bloedcellen of ijzer krijgen haarzakjes minder zuurstof, wat haaruitval kan veroorzaken.
- TSH (thyroid-stimulating hormone): dit hormoon regelt de schildklier. Zowel een te trage (hypothyreoïdie) als een te actieve schildklier (hyperthyreoïdie) kan leiden tot diffuse haaruitval.
Afhankelijk van de situatie kan de huisarts meer waarden toevoegen, zoals ferritine (ijzeropslag), vitamine D, vitamine B12, zinkspiegels of hormoonwaarden zoals testosteron en DHEAS. Dat is niet standaard, maar wel zinvol als er aanwijzingen zijn voor een specifiek tekort of een hormonale oorzaak.
Wanneer is bloedonderzoek bij haaruitval zinvol?
Niet elke vorm van haaruitval vraagt om een bloedprik. Bij duidelijke patroonkaalheid (aan de slapen of kruin bij mannen, of op de kruin bij vrouwen) is de oorzaak meestal erfelijk en voegt bloedonderzoek weinig toe. Bloedonderzoek is het meest zinvol bij:
- Diffuse haaruitval: gelijkmatig dunner wordend haar over het hele hoofd.
- Plotselinge of sterke toename van haarverlies zonder duidelijke aanleiding.
- Haaruitval in combinatie met andere klachten, zoals vermoeidheid, gewichtsverandering, een onregelmatige cyclus of kouwelijkheid.
- Haaruitval na een periode van ziekte, een operatie, bevalling of langdurige stress.
In die gevallen is er een reële kans dat een meetbare lichamelijke oorzaak meespeelt, en dan geeft bloedonderzoek de huisarts concrete informatie om op te handelen.
Hoe verloopt het bloedonderzoek in de praktijk?
Je vraagt een verwijzing op bij je huisarts. Die beoordeelt je klachten en beslist welke waarden worden gemeten. Vervolgens ga je nuchter (of soms niet nuchter, afhankelijk van de aangevraagde waarden) naar een laboratorium of prikpost. De uitslag is doorgaans binnen één tot enkele werkdagen beschikbaar. De huisarts bespreekt daarna de resultaten met je en bepaalt of verder onderzoek of behandeling nodig is.
Bloedonderzoek is pijnloos en laagdrempelig. Als je merkt dat je haar opvallend uitvalt en je zit ook met andere lichamelijke klachten, is het zeker de moeite waard om een afspraak te maken.
Wat als de bloedwaarden normaal zijn?
Een normaal bloedonderzoek sluit een lichamelijke oorzaak niet volledig uit, maar het maakt de meest voorkomende oorzaken (bloedarmoede, schildklierprobleem) minder waarschijnlijk. In dat geval kijkt de huisarts naar andere oorzaken, zoals erfelijke aanleg, een huidaandoening van de hoofdhuid, medicijngebruik of hevige stress. Soms is de oorzaak tijdelijk, bijvoorbeeld na een bevalling of ziekte, en herstelt het haar vanzelf binnen enkele maanden.
Komen de uitslagen wél afwijkend terug, dan is dat goed nieuws in de zin dat er een behandelbare oorzaak is. IJzertekort wordt aangevuld, een schildklierprobleem wordt medicamenteus behandeld, en in veel gevallen herstelt het haar daarna geleidelijk. Dat herstel kost tijd, soms zes tot twaalf maanden, maar de oorzaak is dan aangepakt.
Twijfel je of bloedonderzoek bij jouw haaruitval zinvol is? Bespreek het met je huisarts. Die kan op basis van je klachtenpatroon het beste beoordelen welke waarden de moeite waard zijn om te meten.